Ograniczniki przepięć ZnO

Poprzez wykorzystanie rezystorów zależnych od napięcia (zazwyczaj tlenku cynku), ograniczniki mają zdolność ograniczania prądu następującego po ustąpieniu przepięcia.  Ich właściwości umożliwiają zastosowanie rezystorów z tlenku cynku jako ograniczników przepięć bez powstania iskry zapłonowej.

Parametry, według którym oferujemy ograniczniki:

  • Ciągłe napięcie robocze ogranicznika UC – najwyższa wartość napięcia podłączonego stale do zacisków ogranicznika przy częstotliwości sieciowej.
  • Znamionowe napięcie ogranicznika UR – najwyższa wartość skuteczna napięcia, na którą ogranicznik został projektowany przy utrzymaniu prawidłowego funkcjonowania w warunkach przepięcia przejściowego przy częstotliwości sieciowej. Napięcie to jest zdefiniowane jako napięcie, na które ogranicznik jest narażony na 10 sekund po poprzednim naprężeniu.
  • Poziom ochrony ogranicznika  UP – napięcie na zaciskach danego kształtu o wartości szczytowej przepływającego prądu.
  • Znamionowy prąd rozładowania IN – wartość szczytowa atmosferycznego impulsu prądu, którą używa się do klasyfikowania ograniczników przepięć.
  • Napięcie szczątkowe ogranicznika URES – napięcie szczątkowe ogranicznika przepięć. Jest to właściwe wartość szczytowa napięcia, która pojawia się pomiędzy zaciskami przepięć, gdy przechodzi przez niego prąd rozładowania.
  • Temperatura pracy ϑ – zakres dopuszczalnych temperatur otoczenia określony przez producenta dla prawidłowego funkcjonowania ogranicznika.
  • Klasa rozładowania linii – liczba określająca zdolność do absorbowania energii w ograniczniku przepięć podczas wyładowania długich linii.       

Odporność przepięciowa ograniczników ZnO

Ograniczniki przepięć są w zależności od wielkości dopuszczalnego skoku napięcia podzielone na pięć klas. Im wyższa klasa, tym wyższa jest pojemność energetyczna ogranicznika. Energia, którą ogranicznik podczas przepięcia musi absorbować, zwiększa się wraz z napięciem w sieci, w której jest stosowany. Napięcie rośnie wolniej niż energia. Ograniczniki w sieci z wyższym napięciem muszą mieć większą pojemność energetyczną niż ograniczniki w sieciach z niższym napięciem. Wybór klasy energetycznej i znamionowego prądu rozładowania opiera się na częstotliwości przekraczania pojemności energetycznej w danym zastosowaniu.
 
Klasa energetyczna określa zdolność ogranicznika do absorpcji przepięć zarówno atmosferycznych, jak i łączeniowych. Podaje się ją w jednostkach kJ/kV napięcia ogranicznika i jest ona niezależna od napięcia znamionowego.
 
Klasy energetyczne 1-5 dzielą ograniczniki na grupy według wielkości dopuszczalnych przepięć energetycznych, które są w stanie pochłonąć, bez pogorszenia lub utraty stabilności termicznej w warunkach napięcia roboczego. Im wyższa klasa, tym wyższa jest pojemność energetyczna ogranicznika.

Klasy energetyczne i przykład ich zastosowania

  • Klasa  I.   – zastosowanie w sieciach średniego napięcia bez klasy (5kA) lub z klasą 1 lub 2 (10kA)
  • Klasa  II.  – zastosowanie w sieciach 110 kV
  • Klasa  III. – zastosowanie w sieciach 110-400kV oraz sieciach kablowych
  • Klasa  IV. – długie linie 400 kV
  • Klasa  V.  – bardzo obszerne sieci kablowe 750kV